Jazou is veel gegroeid.  Het wordt echt een mooi en lief beestje, ik ben echt blij met zijn karakter. Hij heeft het karakter van zijn mama overgenomen. Hij is heel aanhankelijk en éénhandig. Ook heel nieuwsgierig en leergierig, maar kan ook de grootste deugniet zijn die er op de boerderij rondloopt. Hij laat zich al overal aaien, ik kan al een halster aandoen en hij heeft al voor de eerste keer vast gestaan. Alleen moet ik nog oefenen op het geven van zijn hoefjes. Maar alles op het gemak, zodat hij het leuk blijft vinden. Ondertussen ook al terug gereden met mijn merrie, was zalig!

Dan ben ik na een drukke werkzomer op reis vertrokken naar Zuid-Afrika, alleen met mijn zus. Voor drie zalige weken!
Het was best spannend, de eerste keer op een vliegtuig en dan direct (eerst een uur naar Londen) twaalf vlieguren naar Kaapstad!

We zijn er super ontvangen door mijn nonkel, tante, twee nichtjes en neef. Ze wonen op een bergkam en hebben een geweldig uitzicht over de baai! We hebben zowat alles in en rond Kaapstad bezocht en hadden daardoor wel een heel strak en druk schema. Gelukkig waren er ook veel ontspannende en sportieve momenten. Zoals naar de cinema gaan (My sisters keeper, District 9 en UP), dan sportiever zoals gaan kajakken op de Atlantische oceaan, veel wandelen en bergen beklimmen (zoals de Tafelberg naar beneden geklommen!) en nog veel meer. Maar er waren ook zeer aangrijpende momenten, zoals toen we op weg waren naar Stellenbosh (een tweetal uur rijden van Kaapstad)… We passeerden dan de township Kaeyeleesha oftewel een sloppenwijk die ongeveer de omvang van West-Vlaanderen heeft. Dan werd het toch stil in de auto…

We hebben ook een township bezocht dichterbij met een gids die daar woont en werkt. De township Masiphumalele (vertaling: “we will succeed”). Dat was voor mij een moment die me altijd zal bijblijven. Er is nu al veel verbetering, er is nu een babycreche, een kleuterklasje en een lagere school. Ook staan hier en daar al mooie kleine huisjes. Maar het is en blijft wel een beetje water naar de zee dragen. Maar alle beetjes helpen wel. We hebben daar de lagere school bezocht en ook een klasje. Ik ben echt verschoten, hun Engels was al redelijk goed. En ze vroegen of we voor hen wilden zingen… Mijn zus en ik zijn dan maar heel beschaamd en nogal vals ‘Broeder Jacob’ beginnen zingen. En de kinderen vonden dat fantastisch en heel grappig. Toen begonnen zij uit volle borst te zingen en te dansen. Een fantastisch moment en heel ontroerend!  Maar de armoede heerst daar spijtig genoeg nog altijd… En het is echt wel wraakroepend dat diezelfde regering dan wel geld heeft om een stadion te bouwen voor de Fifa terwijl dit na dit voetbaltornooi gedoemd is om te verkrotten. Met die reusachtige som hadden ze heel wat gezinnen kunnen helpen! Ik heb wel beseft door deze reis dat wij echte gelukzakken zijn en dat is hetgeen wat me altijd zal bijblijven…

We hebben ook veel bezocht. Wat ik echt wilde bezoeken was Robbeneiland, waar Nelson Mandela jarenlang is opgesloten. Dat was zeer interessant en ook aangrijpend. We zijn natuurlijk ook op de Tafelberg geweest! Maar we zaten boven de wolken en hadden dus spijtig genoeg geen mooi zicht op Kaapstad. Maar we hebben wel een mooie en vermoeiende wandeling naar beneden gemaakt. Ik had wel spijtig genoeg echt last van mijn hoogtevrees. Maar het is ons toch gelukt! We zijn ook via een speedbootje naar seal Island gegaan, daar waar de grote witte haaien springen (=breachen) uit het water en zo zeehonden tot prooi maken. Maar gelukkig was het seizoen al gedaan. Wat ook niet mocht ontbreken was Cape Point, waar de twee oceanen samenkomen! Prachtig! Kirstenbosch, een bekende botanische tuin hebben we ook bezocht, met dus prachtige tuinen en beelden! We hebben ook veel wilde dieren gezien, zoals de bekende Zuid-Afrikaanse pinguins op Bolders’ beach, de zeehonden, de bavianen, zebra’s, eekhoorns, struisvogels, gekko’s, een schildpad en -voor mij persoonlijk een hoogtepunt- walvissen (=the southern right whale)!!! We zijn ook naar het ’two oceans aquarium’ gegaan in Kaapstad, waar we haaien van dichtbij konden zien. We hebben ook prachtige stranden bezocht, prachtig stukjes natuur gezien, fantastische mensen ontmoet,… Te veel om op te noemen!
Het was dus kortom een prachtige reis die me altijd zal bijblijven en ik kan wel zeggen dat Afrika je als mense veranderd.

Na deze prachtige reis moest ik de dag na thuiskomst direct terug naar school. Gelukkig is het in Brugge aan de Howest. Ik volg nu toegepaste psychologie. Ik moet toegeven, ik heb me wel een beetje mispakt. Ik vind het moeilijker of unief omdat je meer vakken hebt en het echt meer specifiek is in plaats van algemeen. Je hebt ook naast de leerstof veel taken. Dus ik heb het weer druk. In de week ga ik naar school (tot nu toe geen enkele les gespijbeld!) en in het weekend werk ik. Ik hoop dat de examens goed gaan en dat ik veel kan studeren en geen last krijg van faalangst zoals vorig jaar, waardoor ik dan had besloten toch maar niet naar de examens te gaan, want het zou toch niet lukken. Ik probeer mijn vakken zo goe mogelijk bij te houden en na de herfstvakantie begin ik met een studieschema. Hopelijk hou ik mij hieraan, want ik werk niet graag volgens plan. Ik ben meer een ‘on the moment’-type. Maar ik wil en zal slagen! 

Tot de volgende!

Nieuw leven kan toch zo mooi zijn!

Welkom op de wereld Jazou!

In januari heb ik bijvoorbeeld examens. Dit wordt echt een helse maand. Ik ben sedert vandaag begonnen met echt te blokken. Ik ben zelfs fier op het schema dat ik heb opgesteld, nu me er alleen nog proberen aan te houden! Dus de unief neemt een groot deel van mijn tijd is beslag. Ik hoop maar dat het in januari goed gaat!

Dan is er nog mijn studentenjob bij de koetsen. De laatste tijd werk ik redelijk veel. En dit doe ik ook wel een stuk voor mijn drachtige merrie, Asha, te kunnen betalen. Voorlopig gaat alles super met haar. Ik heb toch wel een beetje schrik voor alles dat kan mislopen. Duimen dus dat alles goed gaat! Asha krijgt al een mooi buikje, maar echt heel dik is ze nog niet. Het veulentje zou eind maart moeten open staan om de wereld te ontdekken. Ik denk dat ik de laatste twee weken bij mijn paard ga slapen, want ik wil de bevalling echt meemaken! Vooral om er voor Asha te zijn en je weet nooit als er iets misloopt en er moeten serieuze beslissingen genomen worden, wil ik die kunnen nemen. En ook wel een beetje omdat als er iemand anders bij is en ik ben er niet bij, ik ongelooflijk jaloers zal zijn -en zelfs een beetje boos-. Ik begin ook al te branden van curiositeit over hoe het veulentje eruit zal zien en welk geslacht. Dat blijft allemaal een verrassing tot op de allerlaatste minuut. Asha begint trouwens al echte ‘moederinstincten’ te vertonen. Ze begint alles en iedereen af te likken. Dit is zeer belangrijk want ze gaat het veulen de eerste minuten moeten aflikken, zodat ze er een band mee krijgt en het veulen als het hare beschouwt.

Met Coopertje en Murphy gaat alles goed. Ze zijn al veel gegroeid en beginnen al redelijk aanhankelijk te worden. Ik denk wel dat het toch twee mannetjes zijn ofwel twee vrouwtjes. Want ik heb nog geen ‘vuile maniertjes’ gezien van hen. Langs de ene kant spijtig, want ik had graag kleine schattige konijntjes gehad. Langs de andere kant is het beter voor de gemoedstoestand van mijn mama, want ze was zowiezo al radicaal tegen de komst van de konijnen. Dus misschien maar beter!

Voor de rest zou ik volgend jaar in september op reis willen gaan naar mijn nonkel, die in Zuid-Afrika (Kaapstad) woont. Dit tesamen met mijn zus. Ik hoop dat de toestand daar dan beter is, want momenteel is het er redelijk gevaarlijk zegt mijn nonkel. Ik wil absoluut in september gaan omdat de walvissen dan passeren. Ze komen dan op enkele honderden meters van het strand!! Mijn nonkel gaat dan vaak zwemmen en ze komen dan heel dichtbij naar het schijnt. Ik zou zo’n ervaring fantastisch vinden, maar ik wil liever geen witte haai tegenkomen. En die kans bestaat altijd, hoe klein dan ook. Ik weet ook wel dat de meeste aanvallen vergissingen zijn en dat er meer mensen door leeuwen in Afrika gedood worden dan door haaien wereldwijd. En dat de grote witte haai nieteens zo agressief is als de tijgerhaai qua mensen aanvallen.  Maar je weet maar nooit hé.  Zoals toen mijn mama vier jaar geleden op reis ging naar mijn nonkel in Zuid-Afrika, was er juist een bejaarde dame opgeslokt door een witte haai. Ze ging elke dag zwemmen aan de kust van Kaapstad en die ene keer was ze op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. De haai werd gelokt door bootjes die aan het vissen waren. En de haai heeft haar vanaf achteren benaderd en in één grote hap was ze er niet meer. Het was een paar tiental jaar geleden dat er daar nog een aanval had plaats gevonden. Ik heb er een artikel van gelezen en zoiets is zeer shokerend. Dus ergens heb ik daar een beetje schrik voor… Zelfs toen ik in Spanje was deze zomer en aan de eilandjes in de Middelandse zee bij ging zwemmen, vroeg ik wel een tiental keer of er daar echt geen haaien zaten. Oké er zitten zowiezo haaien, maar geen grote witte. Ik kijk er ook naar uit om de projecten van mijn tante eens te kunnen meemaken, ik heb echt veel respect voor wat ze allemaal doet! Om nog maar te zwijgen over de natuur, zoals de bekende Tafelberg of de plaatselijke pinguins!! En de apen die gewoon langs de weg zitten te zonnen of elkaar ontvlooien. Tegen dan wil ik echt wel een professionele camera hebben! Ik zal dan zelfs voor de eerste keer in een vliegtuig zitten! Ik hoop maar dat deze reis door zal gaan! Intussentijd kan ik erover blijven dromen.

Ik hoop maar dat de examens in januari goed gaan en dan in juni ook. Dan komt de droomreis naar Zuid-Afrika een stukje dichterbij..

Ik ging naar het nestje gaan kijken en het tweede nest was het mooiste. Ze waren ook nog heel klein. Het enige probleem was da ik niet kon kiezen. Ze hadden zwart, donkerbruin, beige, bruin-wit gevlekt, grijs-wit gevlekt en een donkergrijs (antraciet)! Ik kon natuurlijk niet kiezen, het werd dus een zwaar dillema. De zwarten en bruinen vielen rap af. Dan het beige. Er bleven er nog 3 over en nu kon ik echt niet kiezen. tenslotte zei Céline dat ik er dan maar twee moest kiezen. Ik wilde een gevlekt en al zeker dat donkergrijsje. maar tussen de twee gevlekte kon ik echt niet kiezen, Céline kon ook niet kiezen. Dus hebben we de vriend van céline laten kiezen, hij wilde het bruin gevlekte houden.

Ik zorgde al meteen voor een groot konijnenhok. Ik heb dat gekocht in Barcelona, want naast schoenen zijn konijnenhokken daar ook heel goedkoop! Het enige dat ik nog moest doen was toestemming vragen aan mijn ma. Dat was ik min of meer vergeten… En toen ik terugkwam zag ze dat konijnenhok en ze zei direct dat er geen konijn in huis kwam.

Een week geleden ben ik dan teruggegaan naar Céline om ze namen te geven. Ze waren toen groot genoeg om al weg te mogen. Ik wilde dat Céline hen een naam gaf, want ze geeft haar dieren altijd grappige namen. Ze dacht eens goed na. ik had het kleinste (donkergrijs) van het nest gekozen en het grootste (wit-grijs gevlekt). Dus werd het donkergrijs Coopertje (naar de Mini-coopers!) en de wit-grijs gevlekten Murphy (naar de ‘Wet van Murphy’).

Vandaag heb ik dan de konijntjes binnen gesmokkelt. Mijn ma is elke ochtend in de week gaan werken en mijn papa ook meestal. Dus ben ik eerst om de konijntjes geweest en ze dan verstopt in een doos met gaatje in het tuinhuis. dan vlug hun kot in orde gemaakt met schaveling en stro. Dan een drinkfles en om te eten hooi en konijnenbrokken. Er staat ook een soort van plastiek in zodat ze een soort van hol hebben. Toen ik ze erin stak ging Murphy meteen naar zijn etensbakje en Coopertje ging meteen het hol gaan inspecteren.

Coopertje is dus het donkergrijs. Het leukste aan hem is dat hij zeer klein is in vergelijking met zijn grote broer, dat maakt hem echt wel schattig. Hij heeft ook prachtige oogjes en kleine oortjes die meestal recht staan. Hij is helemaal donkergrijs behalve zijn voetzooltjes, die zijn wit! Coopertje is ook een beetje hyperactief.

Murphy is dan de grootsten en is wel coowl omdat hij nogal lomp en dik is in vergelijking met zijn kleine broertje. Zijn grootste activiteiten zijn dan ook eten en rusten. Hij heeft grote oren die alijd hangen. Door zijn hangoortjes kan hij er echt wel zielig uitzien. Zijn vlekken maken hem echt wel schattig, hij heeft twee grijze oren, een grijs snoetje en grijze vlekjes rond zijn ogen!

Met dank aan Céline en Manuel!!

Dus heb ik besloten om me in te schrijven voor de moeilijkste richting. Maar voor het eerst sinds een tweetal jaar zie ik het echt weer zitten om te studeren! En wil ik er echt voor gaan. Of ik nu deze richting doe of een andere ik zal me hoe dan ook moeten inzetten en veel studeren.

Het eerste jaar heb ik echt leuke vakken zoals algemene psycologie, sociologie, communicatiewetenschap, methodologie, geschiedenis van belgië, algemene beginselen van recht en internationale communicatie. Dan ook nog politicologie, sociale en politieke leerstelsels en statistiek.

Ik ben nu dus ingeschreven in Gent en het wordt elke dag pendelen (toch mijn eerste jaar). Maar tijdens de springuren mag ik het kot van mijn zus gebruiken!

De volgende morgen waren we als eerste klaar. De paarden werden dan verdeeld. Ik had een mooie vosse ruin die Harty noemde. Ik had mijn westernzadel mee dus dat moest wel lukken.

Toen vertrokken we voor de dagwandeling van de zaterdag. Ik had na 5 minuten al serieuze rugpijn door het paard waar ik opzat.. Gelukkig was er iemand die na een kwartier al wilde wisselen omdat haar paard te wild was. Omdat Harty wel heel rustig was, stelde ik maar al te graag voor om te wisselen. Mijn tweede paardje was een grot pony die Tristan noemde. Er zat meer pit in dat beestje en ik had geen rugpijn meer. Ik heb die dag echt genoten van de wandeling door de bossen, vooral de galop was zalig!

Na die lange wandeling was iedereen behoorlijk moe. We moesten nog de nodige verzorging aan de paarden geven, waaronder ze douchen met verfrissend water. Natuurlijk liep dat weer uit tot een echt watergevecht. Ik was druipnat en sommige anderen ook. Die avond nog veel gebabbeld en gedronken en dan weer op spinnenjacht en dan naar bedje.

De volgende morgen was al de laatste dag van het weekend. Ik stond op met natuurlijk overal spinnenbeten op mijn benen. We gingen nog een wandeling van een uurtje maken, ik kreeg een ander paardje, Love Love. Een grappig indiaanpaard met een harde mond. Hij galoppeerde wel zalig, hij had een zeer hoge knieactie in zijn voorbenen. Na die twee uur was iedereen kapot van de spierpijn. We gingen op ons gemak nog eten en dan alles weer inpakken. Vlug nog een douche en droge kleren aandoen en dan konden we vertrekken. Maar de fotograaf van dienst wilde nog een foto van de drie meisjes. Ik kan het nog altijd niet geloven dat ik er ben ingelopen! Het moest dan ook echt voor die deur zijn met die deur toe. Normaal zou je je daar toch vragen bijstellen.. Wij mooi poseren voor de foto en dan het volgende moment helemaal nat! Bewonder maar dit prachtig staaltje van groepssamenzwering!

Maar het was een schitterend en leuk weekend hoor! 

En als ik niet op mijn werk ben dan ben ik wel op de boerderij van Asha (mijn paard). Ik moet daar nu namelijk ook een tweetal paarden opleren en af en toe helpen met de personen die problemen hebben met  hun paard dat daar staat. Thuis zien ze me eigenlijk niet meer veel. Mijn ma zegt dan dat het geen hotel is waar je alleen nog maar komt om te eten en te slapen. Maar dat zinnetje heeft ze een paar weken geleden laten vallen toen mijn zus terug kwam van Berlijn. Ik heb er nu (eindelijk) een concurrente bijgekregen die goed is in onze mama te ergeren. Vroeger was ik altijd degene die weinig thuis was en nogal rebels deed. Nu zijn de rollen aan het veranderen. Sinds mijn zus een paar maand alleen heeft gewoond in het grote Berlijn en dus heeft geprofiteerd van het “alleen-wonen”, wil ze deze regels ook thuis toepassen. Oftewel elk weekend uitgaan en maar laat thuiskomen zonder al te veel te lossen aan onze ma over het “waar, wanneer met wie”… (En daar heeft mijn ma een grote hekel aan, ze is namelijk het overbezorgde-type.) Best grappig als je weet dat mijn zus altijd het ‘mama’s kindje’ was. Dus nu kan ik eigenlijk ongestoord veel gaan werken!

Er zijn maar twee dingen die mij storen aan de hele ‘werkepisode’ waarin ik nu zit. 

1. Ik heb geen tijd meer voor andere dingen, dus zie ik mijn vroegere schoolvrienden bijna niet meer.  
2. Al dat werken doet je plotseling weer verlangen naar studeren.   

Daarom dat ik in de nabije toekomst:

• Naar de klasbbq ga van mijn vijfdejaars-klasje (tot kerstmis tenminste) ten tijde van de middelbare school                                          
• Ik in de maanden juli en augustus nog veel zal werken       
• De eerste twee weken van september op reis ga naar Spanje
• Opnieuw zal studeren maar dan een andere richting in een andere hogeschool

Gent is niet zo gezellig als Brugge, zo werken die trams behoorlijk op mijn zenuwen. Je kan in Gent niet echt op je gemak in het midden van de weg lopen zonder risico te lopen omver gereden te worden. Terwijl in Brugge de meeste chauffeurs al gewend zijn aan die toeristen. De winkelstraten waren wel leuk! Er waren veel winkels die we in Brugge niet hebben, zoals de Fnac. Daar werden we meteen tegengehouden door een vertegenwoordiger van Proximus. Hij begon meteen aan een hele uitleg om ons te overtuigen, terwijl zijn collega iets zei over de mensen en hun ochtendhumeur. Meestal heb ik daar ook last van, mijn zus zegt toch altijd dat ik een ontzettend ochtenhumeur heb. Nadat we nog cadeaus zijn gaan zoeken voor Ineke en Joanne zijn we iets gaan eten in ‘de Kastaar’, een beroemd pastarestaurant van Gent.

Dan zijn we naar het kot gegaan van Kelly, ik vond het er wel gezellig. Alleen was het uitzicht minder, je keek uit op de universiteit van Gent. Nog een groot nadeel waren de muren, die flinterdun waren. Het voordeel was wel dat je in die peda een heel netwerk van illegale films en muziek had. Zo stonden alle pc’s met elkaar in verbinding en kon je van één persoon allerlei films, series en muziek downloaden. Dat was echt wel super. Maar wat kun je anders verwachten van studenten die informatica studeren. Dan hebben we gezellig naar de film Ratatouille gekeken, echt wel een leuke tekenfilm. Alleen al het typetje van de oma in het begin vond ik schitterend! Na de film was het al laat dus heb ik de trein teruggenomen naar Brugge, het was weeral een super dag geweest.

Ik zie er wel tegen op om volgend jaar elke dag met de trein naar Gent te gaan. Onder het motto ‘het zal wel moeten’ zal ik het hopelijk deze keer wel volhouden. Ik zal binnekort al kijken om me in te schrijven. Ik weet nu al welke richting, maar nog niet welke hogeschool. De keuze valt tussen hogeschool Gent of hogeschool Artevelde (katholiek). Gelukkig heb ik nog tijd genoeg om er over na te denken.

En zaterdagmorgen was het dan zover, ze vetrok. De ouders hebben haar gevoerd en ik -als grote zus- moest dan passen op het huis en mijn ‘kleine’ broertje van 1m85. Het was wel eens leuk, zo’n weekendje zonder ouders! Spijtig genoeg heb ik er niet met volle teugen van kunnen genieten, want ik was bijna heel het weekend weg. Zaterdagavond moest ik werken en zondagmorgen ben ik dan op wandeling geweest met Asha aan zee in De Haan. Gelukkig was er de middag nog, gezellig naar tv gekeken. En dan ‘s avonds gaan eten bij de oma. Een paar uurtjes later waren de mama en de papa al terug. Naar het schijnt viel het afscheid nogal zwaar. Maar mijn zus is nu eenmaal meer het huismusje en ik meer de rebel van het gezin. Al moet ik toegeven dat ik mijn zusje ook wel zal missen hoor! Ik hoop vooral dat ze het daar naar haar zin zal hebben in Berlijn en niet te veel last van heimwee zal hebben. En zus je weet het hé, als je terugkomt heb ik mijn rijbewijs voor de auto op zak! En veel succes morgen op je eerste stagedagje!! Ik hoop dat die verschrikkelijke taal een beetje zal meevallen, maar jij bent gelukkig beter in Duits dan ik, dus dat komt in orde!! 

Maar ik zal dan maar gaan slapen, morgen weer een dagje werken. Dus dat betekent vroeg opstaan, maar dat is al een stuk minder lastig. Ik ben nu zelfs de vroege vogel op de werkvloer!

ik heb gisteren nog eens sportief gedaan! Oké, moeilijk om te geloven maar het is wel waar. Drie jaar geleden is het begonnen, eens op reis gegaan in de kerstvakantie. In die tien dagen moest ik eigenlijk leren snowboarden. Maar dat ging heel moeizaam, mijn enige specialiteit op snowboardgebied is vallen! Gelukkig was Kelly mee op reis (zij kon dat meteen heel goed, echt een natuurtalent) om mij te steunen. Maar een paar weken geleden vroeg ze of we niet weer gingen gaan snowboarden. En later werden dan de plannen gemaakt om juist voor de krokusvakantie eens te gaan snowboarden naar Ice Mountain, een overdekte sneeuwpiste. En gisteren was die dag dan aangebroken.

 We gingen al vroeg op pad, om acht uur hadden we afgesproken aan het station -en ik was op tijd-. Dus schaften we ons meteen een go-pass aan. Een paar minuten later denderde de trein al richting Kortrijk. Daar aangekomen moesten we zo’n 5O minuten wachten. Daar kwamen we een oude bekende tegen, een oude klasgenoot van ons. We hadden het nog juist over hem gehad en als je over de duivel spreekt.. Dan loop je die toch wel tegen het lijf zeker. Na een kort ontbijdje, zaten we alweer op de trein.

Toen we aankwamen in Komen hadden we dat niet door. Dus hadden we bijna onze halte gemist, maar gelukkig konden we nog op tijd uit de trein ontsnappen. Dan moesten we nog een groot halfuur wandelen, daarna waren we eindelijk aangekomen. Eerst moest ik nog materiaal huren, ik kreeg botten en een snowboard. Kelly had haar eigen materiaal, de gelukzak!

Dan gingen we op de kleine piste om te oefenen, en dat was bij mij wel nodig! Kelly kwam er bijna meteen weer in. En ik kwam vooral weer in het vallen! Na drie jaar was ik de pijn vergeten, maar die herinnering was snel terug. Aan de ochtend hou ik vooral een paar mooie blauwe plekken over.

In de middagpauze hebben we dan gegeten. En toen kwam er een school toe, een hoop vierdejaars. We hebben toen nog een uurtje gekeken hoe slecht ze waren. Ik geef toe dat ik niet veel moet zeggen, maar het was wel grappig om ze bezig te zien! Maar dankzij die studentjes kreeg ik wel nieuwe moed, ik ging mij toch niet laten doen door hen. En opeens lukte het al veel beter! Dan werd het echt leuk, ik kon rustig naar beneden glijden met zelfs af en toe een mooie draai. En het belangrijkste van al, ik viel veel minder! Toen gingen we allebei naar de grote piste, Kelly durfde het aan om tot aan de top te gaan met de vreslijke lift en dan helemaal naar beneden te stormen. Ze is echt een natuurtalent op snowboardgebied. Na nog zo’n drie uur kregen we het toch een beetje koud, en zijn we maar gestopt.

Na nog een paar drankjes gedronken te hebben, gingen we huiswaarts. In Kortrijk moesten we weer zo’n 50 minuten wachten. Dus gingen we de trap af om op de bankjes te gaan zitten. Maar onderaan de trap werden we opgewacht door een hele bende politieagenten. Eigenlijk best grappig! Het werd nog grappiger toen ik zag dat één van die mannen de papa van Emmy was. We probeerden nog te ontsnappen, maar werden al rap gegrepen. We waren er gloeiend bij. De vriendelijke papa van Emmy zei dat we rechts van de hond moesten passeren en als die hond ging zitten, hadden we een nachtje in ‘het hotel’ verdiend. Ik moet zeggen even vreesde ik toch dat die hond zou gaan zitten, ookal wist ik dat ik geen drugs of andere verboden brol bij mij had. De hond ging gelukkig niet gaan zitten..

Na nog een uurtje op de trein kwamen we weer aan in Brugge. Kelly en ik gaan zo vlug mogelijk nog eens gaan snowboarden, we hopen dat er dan nog anderen meekunnen. Het enige nadeel is dat je de dag erachter overal spierpijn hebt. Maar dat moet je erbij nemen.