Hey 

ik heb gisteren nog eens sportief gedaan! Oké, moeilijk om te geloven maar het is wel waar. Drie jaar geleden is het begonnen, eens op reis gegaan in de kerstvakantie. In die tien dagen moest ik eigenlijk leren snowboarden. Maar dat ging heel moeizaam, mijn enige specialiteit op snowboardgebied is vallen! Gelukkig was Kelly mee op reis (zij kon dat meteen heel goed, echt een natuurtalent) om mij te steunen. Maar een paar weken geleden vroeg ze of we niet weer gingen gaan snowboarden. En later werden dan de plannen gemaakt om juist voor de krokusvakantie eens te gaan snowboarden naar Ice Mountain, een overdekte sneeuwpiste. En gisteren was die dag dan aangebroken.

 We gingen al vroeg op pad, om acht uur hadden we afgesproken aan het station -en ik was op tijd-. Dus schaften we ons meteen een go-pass aan. Een paar minuten later denderde de trein al richting Kortrijk. Daar aangekomen moesten we zo’n 5O minuten wachten. Daar kwamen we een oude bekende tegen, een oude klasgenoot van ons. We hadden het nog juist over hem gehad en als je over de duivel spreekt.. Dan loop je die toch wel tegen het lijf zeker. Na een kort ontbijdje, zaten we alweer op de trein.

Toen we aankwamen in Komen hadden we dat niet door. Dus hadden we bijna onze halte gemist, maar gelukkig konden we nog op tijd uit de trein ontsnappen. Dan moesten we nog een groot halfuur wandelen, daarna waren we eindelijk aangekomen. Eerst moest ik nog materiaal huren, ik kreeg botten en een snowboard. Kelly had haar eigen materiaal, de gelukzak!

Dan gingen we op de kleine piste om te oefenen, en dat was bij mij wel nodig! Kelly kwam er bijna meteen weer in. En ik kwam vooral weer in het vallen! Na drie jaar was ik de pijn vergeten, maar die herinnering was snel terug. Aan de ochtend hou ik vooral een paar mooie blauwe plekken over.

In de middagpauze hebben we dan gegeten. En toen kwam er een school toe, een hoop vierdejaars. We hebben toen nog een uurtje gekeken hoe slecht ze waren. Ik geef toe dat ik niet veel moet zeggen, maar het was wel grappig om ze bezig te zien! Maar dankzij die studentjes kreeg ik wel nieuwe moed, ik ging mij toch niet laten doen door hen. En opeens lukte het al veel beter! Dan werd het echt leuk, ik kon rustig naar beneden glijden met zelfs af en toe een mooie draai. En het belangrijkste van al, ik viel veel minder! Toen gingen we allebei naar de grote piste, Kelly durfde het aan om tot aan de top te gaan met de vreslijke lift en dan helemaal naar beneden te stormen. Ze is echt een natuurtalent op snowboardgebied. Na nog zo’n drie uur kregen we het toch een beetje koud, en zijn we maar gestopt.

Na nog een paar drankjes gedronken te hebben, gingen we huiswaarts. In Kortrijk moesten we weer zo’n 50 minuten wachten. Dus gingen we de trap af om op de bankjes te gaan zitten. Maar onderaan de trap werden we opgewacht door een hele bende politieagenten. Eigenlijk best grappig! Het werd nog grappiger toen ik zag dat één van die mannen de papa van Emmy was. We probeerden nog te ontsnappen, maar werden al rap gegrepen. We waren er gloeiend bij. De vriendelijke papa van Emmy zei dat we rechts van de hond moesten passeren en als die hond ging zitten, hadden we een nachtje in ‘het hotel’ verdiend. Ik moet zeggen even vreesde ik toch dat die hond zou gaan zitten, ookal wist ik dat ik geen drugs of andere verboden brol bij mij had. De hond ging gelukkig niet gaan zitten..

Na nog een uurtje op de trein kwamen we weer aan in Brugge. Kelly en ik gaan zo vlug mogelijk nog eens gaan snowboarden, we hopen dat er dan nog anderen meekunnen. Het enige nadeel is dat je de dag erachter overal spierpijn hebt. Maar dat moet je erbij nemen.